|
10-03-2011 - Schaatsen (jan '11)
Soms moet je iets doen wat je nog nooit eerder gedaan hebt. Dat is gezond. Vandaag was voor mij zo'n dag. Ik heb vandaag voor het eerst met schaatsen aan mijn voeten op natuurijs gestaan. Een heftige ervaring, kan ik je zeggen. Ik heb altijd gedacht dat mijn lijf niet geschikt was om mee over het ijs te zoeven op schaatsen. Als klein jongetje ben ik ooit meegetornd naar een bevroren kreekje in de bossen bij Nijmegen, kreeg ik botjes aan mijn voeten en werd ik met een enthousiast "hoepla!"op mijn mollige beentjes gehesen. Schaatsen leren. Het leek zo gemakkelijk. Ik zag mijn jonge moeder op elegante dansschaatsen moeiteloos en met een noodgang over het ijs zwieren. Mijn vader duwt mij het ijs op. Ik kom er onmiddellijk genadeloos hard mee in aanraking wanneer mijn beentjes onder mijn lijf vandaan glijden en ik voorover op mijn snoet val. Au. Klotesport, denk ik, en krabbel weer overeind. Het mag niet baten en wederom bezie ik het ijs van veel te dichtbij. Bekijk het maar, denk ik. Schaatsen is niets voor mij.
Vanaf toen stond ik binnen de familie bekend als het jongetje dat dacht zó weg te kunnen schaatsen, maar dat dus niet kon. Hoongelach was mijn deel. Dertig jaar lang heeft het mij achtervolgd, maar sinds vandaag no more!
Vorige week ging Else voor mij op het internet op zoek naar schaatsen. Else is vanaf het begin van mijn bevlieging uitermate ondersteunend en stimulerend geweest. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een paar ijshockey-schaatsen, omdat die het meest stabiel blijken te zijn. Enfin, schaatsen bekeken, gepast, okee bevonden, ingepakt en mee naar huis genomen. Vanmiddag naar het Henschotermeer getogen gewapend met muts, handschoenen, mijn zojuist aangeschafte tweedehands schaatsen en een Ikea keukenstoel. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een stoel. Zonder dat ding was mijn queeste ongetwijfeld heel anders afgelopen, ik zeg u. Schaatsen strak aangetrokken, met uiteraard twee paar sokken eronder. Voorzichtig opgestaan en met de stoel voor mij uit geschoven het gladgereden ijs tegemoet. Daar aangekomen oogst ik bewonderende blikken en opmerkingen van passerende schaatsenrijders. Eén jongetje zegt: "Goed zo, meneer! Volhouden hé!" Weer iemand anders biedt mij geld aan voor de stoel. Leunend op mijn onmisbaar meubelstuk waag ik het mij af te zetten, en mijn verbazing is werkelijk onschetsbaar wanneer ik merk dat ik echt vooruit kom! Onwennig krabbel ik voort maar langzaamaan krijg ik de slag te pakken, zoals ze dat zo mooi noemen. Ik schaats! Okee, ik wordt ondersteund door een maaksel van een meubelconcern dat zijn producten in lagelonenlanden laat pre-fabriceren, maar ik schaats!
Uiteindelijk heb ik één ronde geschaatst, met een stuk of acht tussenstops waarbij ik heel nonchalant mijn blankhouten zetel langs de gladgereden baan zette en dankbaar plaats kon nemen, maar na een minuut of vijf stond ik dan weer op en ging ik verder. Onderwijl scoorde ik bewonderende blikken (en dat op zíjn leeftijd!) en aanmoedigende opmerkingen.
In de tijd dat ik één ronde af had gelegd, is Else me twee keer voorbij geschaatst. Bij de laatste keer dat ze voorbij schaatste op haar lage noren (zjoef!) spraken we af dat we naar de spullen terug zouden gaan, en naar huis. Vooral wegens bevroren tenen en neuspunten. Het was welletjes geweest. Else zou nog wel even vooruit gaan. Ze was goed en wel honderd meter vooruit toen mijn Ikea-schaatshulp het begaf. De twee voorpoten braken er onderuit omdat ik nogal hard een groef in het ijs raakte. In één keer was mijn steun en toeverlaat volstrekt nutteloos geworden. Onmiddellijk raakte ik in een lichte paniek. Wat nu gedaan? Ik stond midden op het ijs met in mijn hand het stoffelijk overschot van wat eens een onverwoestbaar zitmeubel leek, maar wat nu slechts nog dienst kon doen als aanmaakhout. Ik kon er onmogelijk nog op leunen. En ik moest nog minstens tweehonderd meter tot ik bij Else was, die waarschijnlijk haar schaatsen al inwisselde voor haar warme hoge schoenen. Uiteindelijk heb ik met de moed der wanhoop de tocht voortgezet, hoewel ik aan de stoel uiteraard niets meer had. Vechtend voor mijn evenwicht heb ik de laatste meters afgelegd en plofte ik in de sneeuw naast Else neer. Dankbaar nam ik haar complimenten voor mijn inzet in ontvangst. Schoenen aangedaan, schaatsen ingepakt en naar de auto.
Nu zit ik moe maar voldaan deze blog te typen. In mijn linkerbeen roert er zich iets. Ik geloof dat het een spier is die het er helemaal niet mee eens is dat hij vandaag ineens moest werken. Daarom doet íe nu pijn. Het zal morgen nog wel een slagje erger zijn, vrees ik. Toch voel ik me bevrijd. Ik heb vandaag mijn grenzen verlegd. Dat is gezond.
Iedereen nog de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar.
Gepost door: Mithrandir op 10-03-2011 om 12:19
|
|
10-03-2011 - Beestjes
Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik niet van voetbal houd. Het spelletje an sich doet me al niet zoveel, maar waar ik echt een hekel aan heb is het gedoe eromheen. Het is een enorme industrie en er gaat verschrikkelijk veel geld in om. Het wereldje barst van de mensen die zichzelf veel te serieus nemen, de media verdient er ook bakken met geld aan en de mensen slikken het als zoete koek. "Geef het volk brood en spelen", sprak Julius Caesar meer dan tweeduizend jaar geleden. Wat zijn we dan weinig opgeschoten in die tijd. De enige vooruitgang vergeleken met de oude Romeinen is dat een verliezend voetbalteam niet voor de leeuwen gegooid wordt omdat Beatrix met haar duim omlaag wijst. Nee, een verliezend voetbalteam degradeert gewoon. Maar verder is er weinig verschil. Opium voor het volk.
Onlangs fietste ik langs een sportveld waar fanatiek gevoetbald werd. Tweeëntwintig volwassen kerels met beginnende bierbuikjes renden als gekken achter een bal aan. En maar naar elkaar schreeuwen. En ik weet nog dat ik dacht: "Dat is dus niét mijn ding. Ik fiets. Ik hoef niet te voetballen en ik hoef het ook niet leuk te vinden. Maar vervolgens fietste ik door een straat waarbij ik de indruk kreeg dat er een bom met oranje feestversiering was ontploft. Slingers met oranje vlaggetjes van dakraam naar dakraam, oranje opblaasleeuwen in de tuin, oranje dekzeilen tegen de gevels en oranje spandoeken met "Hup Holland Hup" tegen de ramen. En daar heb ik dus een hekel aan, want het is gewoon opdringerig. Kinderen die over straat lopen met oranje toeters, megafoons en misthoorns. Oranje pruiken, schuimrubberen oranje klompen die je op je hoofd kunt zetten, oranje T-shirts bij de blokker en zelfs oranje zomerjurkjes voor de hippe dames. Het wordt je op allerlei mogelijke manieren door de strot geduwd. Gruwelijk.
En waarom gruwel ik ervan? Misgun ik mijn medelanders hun lol? Ben ik zelf gewoon niet zo gezellig? Waar ligt het aan?
Voor mij heeft het vooral te maken met het massale aspect. Met het WK doen wij Nederlanders ineens weer eensgezind. Het is weer Wij tegen De Rest. Terwijl we die saamhorigheid in het dagelijkse gewone leven zo weinig laten zien. Bevolkingsgroepen en politieke partijen schelden op andere bevolkingsgroepen en politieke partijen. Ambulancepersoneel wordt in elkaar geslagen, buschauffeurs worden mishandeld en wegwerkers aangereden. Maar als Nederland speelt staan we in het café ineens een vreemde te zoenen als er gescoord wordt. Ik weet dat ik overdrijf en generaliseer maar kom op, dit is een blog. Literaire vrijheid heet dat. Het komt erop neer dat ik de hele oranjehype met het WK nogal hypocriet vind.
Een tijd terug kon je voetbalplaatjes sparen bij de Albert Heijn. Bij de onze hadden ze zelfs een dranghek geplaatst, want bij het naar buiten lopen werden alle boodschappendoeners onmiddelijk belaagd door een heleboel hondsbrutale jongetjes van acht tot twaalf, dertien jaar die, met pure hysterie in hun oogjes, hun uiterste best deden om die arme mensen hun zojuist gekregen voetbalplaatjes af te troggelen. Het AH-personeel had het dranghek voorzien van een plakkaat met de tekst: "Hierachter om voetbalplaatjes vragen!" Een goede vriendin van mij had destijds een leuke reactie die ik jullie niet wil onthouden:
Jongetje: "Mevrouw, heeft u ook voetbalplaatjes?"
Mijn vriendin: "Nee. Heb jij ook een moeder?"
Jongetje (verbouwereerd): "Ja..."
Mijn vriendin (triomfantelijk): Vraag n's of ze je wil opvoeden dan?"
Vanmiddag brak mijn spreekwoordelijke klomp. Bij het afrekenen van mijn boodschappen zag ik tot mijn grote afgrijzen dat er "beesies" werden uitgedeeld bij iedere € 15,- aan boodschappen. In de kleuren oranje, rood, wit en blauw verkrijgbare wuppie-achtige wormvormige dingen met oogjes. Ik wilde er geen. Toen ik naar buiten stapte met mijn boodschappen overkwam mij het onuitsprekelijke.
Jongetje: "Mijnheer, heeft u beestjes?"
Ik: "Nee".
Ik had kunnen zeggen "Nee, ik was regelmatig mijn haar", maar wat schiet je daar nu mee op.
Ik wist niet hoe snel ik thuis moest komen.
Gepost door: Mithrandir op 10-03-2011 om 12:13
|
|
|